Walter, Bruno, eigenlijk: Bruno Walter Schlesinger (Berlijn 15 sept. 1876 – Beverly Hills, Calif., 17 febr. 1962), Duits, van 1938 tot 1946 Frans en daarna Amerikaans dirigent, componist en pianist, debuteerde als dirigent in 1894 in Keulen met Lortzings Waffenschmied. Na engagementen in diverse steden (Hamburg, Breslau, Riga) werd hij in 1900 operadirigent in Berlijn en dirigeerde daar ook zijn eerste symfonieconcerten. Op aanraden van Mahler, die veel invloed op zijn ontwikkeling uitoefende, werd hij in 1901 benoemd in Wenen, waar hij – afgezien van tal van gastoptredens – bleef tot zijn benoeming, in 1913, tot General Musik Direktor in München (tot 1925). Sedert 1918 leidde hij bovendien in Berlijn de druk bezochte Bruno Walter-Konzerte. In 1925 kwam hij bij de Städtische Oper in Berlijn, van 1929 tot 1933 dirigeerde hij de Gewandhaus-Konzerte in Leipzig (hier richtte hij in 1929 de Bruno Walter-Stiftung op ten behoeve van begaafde dirigenten met weinig financiële middelen). In 1933 werd hij benoemd tot leider van de Weense Staatsopera en de Weense Filharmonie, maar gezien de politieke situatie verliet hij in hetzelfde jaar Oostenrijk. Tussen 1934 en 1939 was hij o.a. naast Willem Mengelberg eerste dirigent van het Concertgebouworkest in Amsterdam. Evenals tijdens zijn gehele carrière trad Walter in deze jaren zeer veelvuldig op als gastdirigent, o.a. bij de Salzburger Festspiele en de Maggio Musicale in Florence. In 1939 vestigde hij zich in de Verenigde Staten, waar hij vanaf 1941 regelmatig aan de Metropolitan Opera in New York te horen was. In 1956 nam hij afscheid.

Bruno Walter behoorde tot de grootste dirigenten van zijn tijd. Met name zijn vertolkingen van de muziek van Mozart, Mahler en Bruckner waren wereldvermaard, maar daarnaast zette hij zich ook in voor het werk van andere, minder bekende, componisten; zo had Pfitzner zijn waardering als operacomponist vooral te danken aan Bruno Walter, die in 1900 de première van zijn Der arme Heinrich leidde, en zo werd een werk van Sjostakovitsj voor het eerst buiten de Sovjet-Unie door Walter tot klinken gebracht (Berlijn eind jaren tien). Zijn vertolkingen getuigden van eerbied voor en begrip van de muziek en muntten uit door innige lyrische bezieling en doorzichtigheid. Walter was tevens een begaafd pianist en een genuanceerd scribent.

WERK: Composities: Meeresstille und glückliche Fahrt (1892; n. Goethe; v. koor en ork.); Symphonische Phantasie (1902); Klavier-Quintett (1906); eerste symf. (1908); tweede symf. (1909); Das Siegesfest (1909; n. Schiller); vioolsonate; pianotrio; liederen. – Geschriften: Gustav Mahler (1936); Theme and variations (1946; herinneringen; in vele talen vertaald); Von der Musik und vom Musizieren (1957; verz. opstellen, voordrachten en essays).

UITG: B. Walter, Briefe 1894–1962, d. L. Walter-Lindt (1969).