viola d'amore (Ital.; Frans: viole d'amour; Duits: Liebesgeige), altinstrument van de viola-groep, van het da braccio-type, bespannen met zes of zeven meestal metalen snaren (gestemd: d–fis–a–d¹–fis¹–a²–d² of d–f–a–d¹–f¹–a¹–d² of c–es–g–c¹–es¹–g¹–c²). De viola d'amore heeft geen toonrichels: de klankgaten zijn soms vlamgaten, later ook f-gaten. Soms bezit het instrument een gelijk aantal (6 of 7) sympathische snaren, die door de onderzijde van de kam, onder de toets naar de gebeeldhouwde en van (12 of 14) zijschroeven voorziene kop lopen. De viola d'amore wordt het eerst in 1618 genoemd (Praetorius), het type met sympathische snaren in 1648. Waarschijnlijk hebben beide geruime tijd naast elkaar bestaan.