vihuela, Spaanse naam voor snaarinstrumenten met een vlak boven- en achterblad, een vrij korte hals en een ietwat naar achter gebogen kraag; de – meestal – vijf dubbele snaren, en één enkele, zijn gestemd in kwarten en een terts tussen de derde en de vierde snaar (zoals de moderne gitaar). Belangrijk was in ca. 1500 de vihuela de mano (met de vingers getokkeld), een overgangsvorm tussen gitaar en luit, die vooral in aristocratische kringen werd bespeeld, terwijl de gitaar het volksinstrument was. De voornaamste muziek voor de vihuela is van Luys Milan (Libro de música de vihuela de mano, intitulado El Maestro, 1535–1536).