vibrato (Ital.), in de muziek benaming voor een (natuurlijke of kunstmatig opgewekte) uitvoeringswijze, waarbij de toonhoogte voortdurend iets omhoog en weer omlaag gaat rond een bepaald gemiddelde, met als gevolg een grotere levendigheid en intensiteit van toon. De frequentie van het vibrato ligt gewoonlijk tussen 4 en 7 Hz, dwz. dat de toonhoogte tussen 4 en 7 maal per seconde stijgt en daalt. De wijdte van het vibrato (dwz. hoeveel de toonhoogte stijgt en daalt) kan oplopen tot een halve toon of meer. Bij strijkinstrumenten wordt vibrato opgewekt door een vinger-, pols- of armbeweging, bij blaasinstrumenten door middel van lipbewegingen, de ademhaling of een licht heen en weer bewegen van het instrument. Ook in de zang is het toepassen van vibrato een bekend expressiemiddel.