soefisme, benaming voor verschillende mystieke stromingen in de islam (niet te verwarren met de moderne soefibeweging), afgeleid van het woord soef (Arab., = wol), naar de wollen pijen die de vroegste mystici (soefi's) droegen.

Vanaf het ontstaan van de islam waren er individuen die door persoonlijke vroomheid, meditatie, ascese en het veelvuldig gedenken van God (dzikr) een diepere godsdienstige beleving trachtten te bereiken. Centraal stond hierbij de idee van de liefde voor God, bezongen in de mystieke poëzie. Er ontstonden verschillende stromingen die hun eigen methoden hadden om de liefde voor God te uiten: bijv. door intens godsvertrouwen, door het voortdurend lofprijzen van God, door ascese en intensieve godsdienstoefeningen zoals vasten en bidden. Het doel van deze mystieke oefeningen werd beschreven als het opgaan in Hem, met verlies van eigen identiteit (fana’). De mysticus al-Halladj (gest. 922) drukte deze ervaring uit met de volgende versregel: ‘Ik zag mijn Liefde met de ogen van mijn hart/En Hij zei: ‘Wie ben je?’ Ik zei: ‘Jij!’’ De eenwording met God en de daarmee samenhangende extase werden vaak beschreven in termen van dronkenschap en roes.