seriële muziek, een ca. 1950 ontstane stroming in de muziek, die aansloot bij de Weense School van Arnold Schönberg en Anton Webern en bij de twaalftoontechniek. De seriële muziek trachtte alle muzikale parameters: toonhoogte, toonduur, klankkleur en intensiteit in reeksen te ordenen, met de bedoeling een in ieder opzicht autonome muziek te creëren, vrij van alle traditionele elementen. Resultaat was echter dat het oor niet meer in staat bleek een muzikale samenhang waar te nemen en tal van seriële componisten (Boulez, Maderna, Nono, Stockhausen) gingen al spoedig over op een vrijere techniek. Zie ook Nieuwe Muziek.