scordatura (Ital., = afwijkende stemming, verstemming), een vooral in de 17de en 18de eeuw gebruikelijke, van de normale stemming afwijkende, verstemming van de snaarinstrumenten. Men onderscheidt twee vormen: die waarbij alle snaren, dus met gelijk blijvende intervallen, verstemd worden en die waarbij slechts een van de snaren wordt verstemd. Scordatura werd toegepast door de violist-componist von Biber (1644–1704) in zijn vioolsonates, door Turina en De Falla in hun gitaarmuziek, terwijl Mahler (Scherzo van de Symfonie IV) en Saint-Saëns (Danse macabre) een verstemming van de soloviool vragen. In het algemeen dient scordatura voor het verkrijgen van een eenvoudiger akkoordspel en mede van een ander timbre, met het oog waarop bijv. Mozart het in zijn Sinfonia concertante (K.V. 364) voorschreef met betrekking tot de altviool.