prime [muziek], het interval dat wordt gevormd door twee tonen van gelijke hoogte (bijv. c–c, in dat geval zuivere prime genoemd), of door een toon en een andere toon die daar chromatisch van is afgeleid (bijv. c–cis of c–ces, resp. overmatige en verminderde prime genoemd). Als twee tonen die een zuivere prime vormen, samenklinken, spreekt men van éénklank of unisono. De eerste toon van een toonladder (grondtoon) of van een akkoord wordt ook wel prime genoemd.