polyfonie (v. Gr. polus = veel, phoonè = geluid), in de muziek de naam voor die meerstemmigheid waarbij iedere stem en nevenstem een zelfstandige melodische en ritmische ontwikkeling vertoont, in tegenstelling tot de homofonie, die slechts één melodische hoofdstem met een aantal afhankelijke nevenstemmen heeft. De grote bloeiperioden liggen van de 14de tot de 16de eeuw (vocaal) en in de 17de en 18de eeuw (instrumentaal). Zie ook contrapunt.