Pizarro, Francisco (Trujillo 1471 of 1475 – Lima 26 juni 1541), Spaans avonturier, vertrok ca. 1507 naar West-Indië. Hij verenigde zich met Hernando de Luque en Diego de Almagro om gezamenlijk naar het zuiden te trekken en bezocht zo in 1525 en 1526/1527 de kusten van Ecuador en Peru. Om toestemming te krijgen Peru te veroveren, vertrok Pizarro persoonlijk naar Spanje; in 1529 werd hij door Karel V benoemd tot stadhouder van het te veroveren gebied. In 1531 vertrok Pizarro, vergezeld van enkele van zijn (half)broers en 180 krijgslieden, waarbij zich te Panama 160 andere onder leiding van Hernando de Soto voegden, terwijl ook De Almagro hen vergezelde. In 1532 vestigde de expeditie zich in het dal van Tangarora en stichtte er de nederzetting Piura. Met slechts 168 volgelingen gingen de leiders 24 sept. 1532 vandaar langs de Piura op weg naar Cuzco om het rijk der Inka te veroveren, nadat men bericht had ontvangen van de broedertwist tussen Atahualpa en Huascar. Na een tocht door het Andesgebergte bereikte men op 15 nov. Caxamarca. Het gevangennemen van de als god vereerde Inka Atahualpa brak het verzet. Ondanks de betaling van een enorm losgeld liet Pizarro de Inka in 1533 ter dood brengen, maar de definitieve onderwerping van zijn onderdanen duurde nog tot 1537. Een conflict tussen Pizarro en De Almagro over de rechten op de veroverde stad Cuzco liep uit op gevangenneming en vermoording van De Almagro. Diens aanhangers zetten de strijd voort en brachten in 1541 Pizarro om het leven.

Pizarro is het meest uitgesproken type van de ‘conquistador‘ van die dagen: ondernemend, koel berekenend en meedogenloos tegenover de Indianen, niettemin overtuigd van het missionaire aspect van zijn taak.