Een geheel nieuwe ontwikkeling kreeg het oratorium in Engeland, dankzij Händel (Messiah, 1742). Bij hem is het ontbreken van een scenische handeling geheel met zuiver muzikale middelen gecompenseerd in een sterk dramatisch-epische stijl. Hij behandelde ook wereldlijke onderwerpen, bijv. Acis and Galathea (1720). Joseph Haydn kwam in zijn Schöpfung (1797) en Die Jahreszeiten (1801) Händels voorbeeld nabij en gaf een uitgangspunt voor de verdere ontwikkeling van het oratorium. De bloei van het burgerlijk koorwezen in de 19de eeuw bevorderde deze ontwikkeling.

In de 20ste eeuw zijn door verschillende componisten pogingen ondernomen het oratorium bij de nieuwe stijlontwikkelingen te betrekken.