Tot Oldenbarnevelts voornaamste successen in de buitenlandse politiek behoorde een in 1596 bereikt akkoord met Hendrik IV van Frankrijk en het daaruit voortvloeiende Drievoudig Verbond tegen Spanje tussen de Republiek der Verenigde Nederlanden, Frankrijk en Engeland. Aan Frankrijks steun waren enkele risico’s verbonden. Hendrik IV had de ambitie de soevereiniteit over de Republiek te verwerven, die hij dan in de praktijk zou uitbesteden aan Maurits of de jonge Frederik Hendrik, wiens moeder Louise de Coligny om die reden met de Franse koning samenspande. Hierdoor dreigden de dynastieke belangen van de huizen Bourbon en Oranje parallel te lopen. Het hierin verscholen dubbele gevaar werd door Oldenbarnevelt in een dertien jaar lang (1596–1609) volgehouden diplomatiek spel bezworen.

Een tweede politieke winst was het defensieve verbond met Zweden, gesloten in april 1614. Dit verbond was een waarborg tegen Denemarken dat samenspande met Albrecht en Isabella die uit naam van de Spaanse koning Filips II de Nederlanden bestuurden.

Even belangrijk was het succes dat Oldenbarnevelt na lange onderhandelingen in 1616 wist te behalen bij de in financiële moeilijkheden verkerende Engelse koning Jacobus I: het vrijkopen van de in 1585 verpande steden Den Briel, Vlissingen en het fort Rammekens.

Oldenbarnevelts belangrijkste prestatie ten slotte was het sluiten van het Twaalfjarig Bestand in 1609, een belangrijke periode van vrede tijdens de Tachtigjarige Oorlog. Met dit bestand maakte hij een definitief einde aan de intriges van de Franse koning Hendrik IV, de aartshertogen Albrecht en Isabella in de Zuidelijke Nederlanden werden in een dwangpositie gemanoeuvreerd en in de Staten-Generaal werd door dit bestand het verzet gebroken van Zeeland, dat hecht verbonden was met de stadhouder-legeraanvoerder Maurits. Prins Maurits was geen voorstander van het bestand. Hij was er zich van bewust dat zijn uit de oorlogstoestand geboren positie juist zijn kracht ontleende aan die oorlog. In vredestijd was zijn macht beperkt.