In 1785 werd Napoleon luitenant bij de artillerie van het Franse leger, maar in 1791 deserteerde hij om op Corsica deel te nemen aan de bevrijdingsoorlog tegen Frankrijk. Een conflict met de leider van het Corsicaanse bevrijdingsleger, Pasquale Paoli, dwong hem en zijn familie naar Frankrijk te vluchten. Het werd hem vergeven dat hij was gedeserteerd en hij werd zelfs tot kapitein bevorderd. Hij onderscheidde zich door zijn wiskundig opgezette aanvalsplan om het door de Engelsen bezette Toulon te bevrijden (Eerste Coalitieoorlog) en hij werd daarom al in december 1793 generaal.

Napoleon was een aanhanger van de Franse staatsman Maximilien de Robespierre. Bij de val van Robespierre in juli 1794 werd Napoleon korte tijd gevangengezet. Maar het eerste Directoire (tijdelijk bewind van Frankrijk in de periode oktober 1795 – september 1797) sprak hem vrij en gaf hem de leiding over belangrijke expedities. Vooral zijn bloedige onderdrukking van rellen door koningsgezinden in Parijs op 5 oktober 1795 maakte indruk op het Directoire en bezorgde Napoleon deze militaire functie.