Het vocale muziekschrift van de Japanse klassieke muziek werd in de 13de eeuw ontworpen om er de boeddhistische gezangen mee te noteren. De instrumentale notaties, eveneens eeuwen oud, bestaan veelal uit zgn. greepschriften (tabulaturen) waar met een teken een bepaalde vingergreep en/of een bepaald, uit het hoofd geleerd melodisch of ritmisch motief wordt aangegeven. Bij sommige instrumenten wordt aan deze tekens nog het symbool voor de toonnamen toegevoegd. Dankzij deze notatiesystemen is het aannemelijk dat de tegenwoordige traditionele muziek van Japan (door een uiterst strenge lesmethode van voor- en naspelen aangeleerd van generatie op generatie) nog net zo klinkt als enige eeuwen geleden.