Ook in Brittannië werden zij, behalve in het uiterste noorden, door Agricola definitief onderworpen (78–85 n.C.); alleen in Ierland zijn zij nooit onder de macht van het keizerlijke Rome gekomen. Daarentegen zijn de Kelten in Gallië blijvend, in Brittannië (het latere Engeland) oppervlakkig geromaniseerd. Na het einde van de Romeinse heerschappij (410) herwonnen de Britten hun onafhankelijkheid, die zij echter sedert het midden van de eeuw tegen Germaanse invallers hadden te verdedigen. Het laatste bedrijf van deze strijd was de onderwerping van Gwynedd (Noord-Wales) in 1292. Wel hebben de Ierse Dál Riada en de Britse Cornoviërs en Dumnoniërs nieuwe taalgebieden gekoloniseerd in Noordwest-Schotland en in Armorica (Bretagne), doch daar ontstonden geen onvermengd Keltische staten, daar de heersers zich meester maakten van de Germaanse resp. Romaanse randgebieden (Schotse Laaglanden en Haute-Bretagne) en daar hun residenties vestigden. De nauwe politieke betrekkingen met de machtige nabuurstaten (inlijving van Bretagne bij Frankrijk in 1491; personele unie tussen Schotland en Engeland in 1603) accentueerden deze ontwikkeling. Ierland, sedert 1171 in naam onderworpen aan de Engelse koningen, bleef plaatselijk onafhankelijk tot ca. 1600 en is sinds 1921 weer vrijwel zelfstandig en sedert 1938 officieel zelfstandig.

Zie ook Keltische kunst.