In het Chicago van de tweede helft van de jaren twintig ontwikkelde zich een ‘blanke’ variant van de New Orleans-muziek, met als belangrijkste vertegenwoordiger de trompettist Bix Beiderbecke. Van meer belang is echter een pianistische variant van de vocale blues: de boogie-woogie. Naast de instrumentale jazzmuziek volgde de vocale bluesmuziek een eigen weg, die tot aan de dag van vandaag invloed heeft op en beïnvloed wordt door de jazzmuziek. Hetzelfde geldt voor de spirituals en de gospelmuziek , de oudere en nieuwere varianten van de geestelijke muziek van de zwarte bevolking van de Verenigde Staten.