homofonie (v. Gr. homos = gelijk, phoonè = geluid), in de muziek oorspronkelijk benaming voor eenstemmigheid, ter onderscheiding van heterofonie (de middeleeuwse overgangsvorm tussen een- en meerstemmigheid). De term werd na 1600 gebruikt ter aanduiding van de monodische stijl (zie monodie), die in tegenstelling tot de polyfonie slechts één melodische hoofdstem met een ritmisch afhankelijke begeleiding heeft. Bij muzikale analyse van homofone werken blijkt dat akkoorden een overheersend aandeel van de vorm uitmaken. Tegenwoordig wordt onder homofonie vooral verstaan een koraalachtige schrijfwijze, waarbij alle stemmen in een gelijk ritme een gelijke tekst zingen.