glee (Eng., v. Angelsaks. gliw of gleo = vermaak), Engels, kort, meer- (ten minste drie)stemmig lied van vrolijk karakter, dat omstreeks midden 17de eeuw eten en drinken tot onderwerp had. In de 18de eeuw werd het meer in het algemeen een vrolijk, a cappella, door mannen gezongen lied in eenvoudige zetting ‘noot tegen noot’, eigenlijk een reactie op de gewaagde inhoud van de catch. De bloeitijd viel tussen 1760 en 1830; er werden toen gleeclubs opgericht (de oudste, gesticht door Arnold en Callcott, bestond van 1783 tot 1857). De bekendste gleecomponisten waren Samuel Webb, Richard Stevens en John Wall Callcott.