elektronische muziek, verzamelnaam voor velerlei soorten muziek, die als gemeenschappelijke, maar niet steeds voltallig aanwezige kenmerken hebben: a. basisklanken opgewekt of mede opgewekt met behulp van de elektronica; b. variaties en transformaties tot stand gekomen of mede tot stand gekomen met behulp van de elektronica; c. tijdelijke of definitieve vastlegging van tussenstadia of resultaten van klanksynthese in een geheugen, bijv. de bandrecorder; d. hoorbaar gemaakt door middel van of mede door middel van de luidspreker.

In de oorspronkelijke betekenis werd omstreeks 1950 slechts díe muziek als elektronische muziek betiteld die volledig was gesynthetiseerd met behulp van apparaten en met uitsluiting van de uitvoerende musicus door de luidspreker hoorbaar werd gemaakt. De bandrecorder was hierbij niet alleen een onmisbare opnemer en weergever, maar tevens de montagetafel waarop bandfragmenten konden worden geknipt en aan elkaar geplakt. De nauwkeurigheid in toonduur zoals die door bandmontage mogelijk wordt, de nauwkeurigheid in toonhoogte zoals die door klankgeneratoren geleverd wordt en de nauwkeurigheid in toonsterkte zoals die kan worden ingesteld met behulp van regelbare weerstanden, maakten klankcomposities mogelijk die in theorie en instrumentale benadering waren gebaseerd op seriële systemen (Schönberg, Webern, Messiaen, Goeyvaerts, Pousseur, Boulez; zie seriële muziek).

De interesse van de componisten die zich met elektronische muziek bezighielden, was introvert. De generatoren, filters en modulatoren werden als afzonderlijke eenheden geplaatst in de besloten ateliersfeer. Belangrijke studio's voor elektronische muziek ontstonden in Keulen en Parijs en vervolgens in Milaan, Warschau, Tokio, New York, Gent, Luik en Utrecht. De resultaten werden ten gehore gebracht in radio-uitzendingen en speciale zaalconcerten met diverse luidsprekersystemen in de ruimte.