dominant [muziek] (v. Fr. dominante = grote kwint; lett.: overheersende), in de muziek van na ca. 1600 de kwint boven de grondtoon in de grote- en kleinetertstoongeslachten (zie tonaliteit). In de klassieke harmonieleer is de dominant het akkoord dat gebouwd is op de vijfde trap van de toonladders van deze geslachten. Is dit akkoord een drieklank, dan spreekt men van een dominantdrieklank; een vierklank op deze trap heet dominant septiemakkoord en een vijfklank dominant none-akkoord. Zie ook kerktoonsoorten.