Bellini, Vincenzo (Catania, Sicilië, 3 nov. 1801 – Puteaux, bij Parijs, 23 sept. 1835), Italiaans componist, was een muzikaal wonderkind en studeerde bij Zingarelli in Napels. Op 24-jarige leeftijd componeerde hij daar zijn eerste opera, Adelson e Salvini. In 1826 schreef hij in opdracht de opera Bianca e Gernando voor het Teatro San Carlo in Napels; in 1827 volgde – voor de Scala in Milaan – Il pirata, tevens de grondslag van een succesvolle carrière. De librettist was Felice Romani, die ook meewerkte aan de opera's die nu nog veel gespeeld worden: La sonnambula (1831) en Norma (1831). In 1833 woonde Bellini korte tijd in Londen, daarna in Parijs, waar hij op voorspraak van Gioacchino Rossini een opdracht kreeg van het Théâtre Italien; het was zijn laatste (negende) opera, I puritani (1835), in vele opzichten zijn beste werk. Het succes van Bellini's opera's berust voor een groot deel op het bel canto, extreem lange melodische curves waarin melodieuze zangerigheid wordt vermengd met pathetische declamatie en die van invloed zijn geweest op Chopin en Wagner. Karakteristiek is de naar het einde toe uitgestelde climaxwerking en het glijden langs halve toons-afstanden. Een van de beroemdste voorbeelden is de preghiera Casta Diva uit Norma. Bellini's opera's zijn niet, zoals lang is gedacht, louter elegisch van toon; zij bevatten wel degelijk veel dramatiek.

WERK: (behalve de genoemde): Opera's: La straniera (1829); Zaira (1829); I Capuleti ed i Montecchi (1830); Il fù ed il sarà (1833); Beatrice di Tenda (1833). – Voorts liederen, aria's, kerkmuziek en instrumentale muziek.

UITG: Le lettere de V. Bellini, d. Fr. Pastura (1935).