bel canto (Ital., = fraaie zang), vaak gebruikte aanduiding voor de zangkunst in het algemeen, in feite echter een complex van begrippen, duidend op een gebruik van de stem volgens de klassieke Italiaanse zangtechniek, door middel van goed gesteunde klankvorming en gecombineerd met frasering en dictie, waarbij meestal de schoonheid van de klank prevaleert boven de individuele expressie van het woord. De hoogtepunten vindt men vooral in het Italiaanse muziektheater van de 17de–19de eeuw (Bellini, Donizetti, Rossini). Toen de dramatische expressie meer op de voorgrond trad (o.m. door het verisme en door Richard Wagner), begon een overwegend declamatorische stijl te overheersen. De Franse stijl heeft een eigen, heldere toonvorming. Midden 20ste eeuw raakte het bel canto (uit begin 19de eeuw) weer in de mode, vooral onder invloed van grote zangeressen als Maria Callas en Joan Sutherland.