banjo (verbastering van bandora, zelf een verbastering van Gr. pandoura = achtsnarige luit), oorspronkelijk een Afrikaans tokkelinstrument, werd door blanken overgenomen in minstrel shows en later door de Amerikaanse negers in de jazzmuziek geïntroduceerd. Hoewel het instrument in verschillende formaten werd gebouwd en het aantal snaren varieerde van vijf tot negen, is thans het meest gangbare type de tenorbanjo, bespannen met vier snaren. Wanneer deze van metaal zijn, worden zij met een plectrum getokkeld (plectrumbanjo). De moderne banjo heeft als klankkast een rond frame met twee vellen, die door middel van schroeven worden gespannen. De hoogstgestemde melodiesnaar is naast de laagstgestemde gespannen.