ballade [muziek], lied binnen de klassieke muziek, dat zijn oorsprong kent in de middeleeuwen.

Oorspronkelijk een danslied dat in de middeleeuwen zowel als eenvoudig volkslied als in de vorm van een gecompliceerd kunstlied, zowel een- als meerstemmig (al dan niet met instrumentale begeleiding) kon voorkomen. In haar eenvoudige gedaante wekt de ballade door de afwisseling van een choraliter voorgedragen, gelijkblijvend refrein (ripresa) en variabele coupletten (piedi) herinnering aan het rondeau. Als kunstlied vindt men de middeleeuwse ballade in haar eenstemmige vorm vooral bij de 13de-eeuwse trouvères (o.a. Adam de la Halle).

De meerstemmige vorm van de middeleeuwse ballade vindt zijn klassieke beoefenaar in Guillaume de Machaut, die bij 42 van zijn balladeteksten muziek componeerde. Van deze ‘ballades notées’ is er slechts één eenstemmig.

Hoewel in de 15de eeuw Guillaume Dufay en Gilles Binchois nog belangrijke ballades componeerden, liep de populariteit van de vorm, die muzikaal steeds meer op het chanson ging lijken, terug.