De muzikale cultuur van Afrika is als geheel slechts overzichtelijk te maken, als wordt uitgegaan van een onderverdeling van dit werelddeel in enkele kleinere gebieden die in muzikaal opzicht zelfstandige eenheden vormen, met karakteristieke onderlinge verschillen.

De Amerikaanse etnomusicoloog A.P. Merriam deelde in 1959 het werelddeel in in zeven hoofdgebieden, te weten: 1. Het gebied van de Bosjesmannen en Hottentotten, waar de schietboog tevens als muziekinstrument wordt gebruikt; de melodievorming berust op reeksen bovenharmonischen (zie harmonischen). Ook stilistisch vormt dit gebied een hechte eenheid. 2. Oost-Afrika. Speciale vormen van muziekinstrumenten, een eigen trommelstijl, islamitische invloed en afwezigheid van ‘hot rhythm’ zijn kenmerkend. 3. De ‘Hoorn’, waar de muziek vnl. wordt gekenmerkt door sterke invloed van de islamitische muziek. 4. Midden-Afrika, dat zich onderscheidt van de omliggende gebieden door veel ruimer gebruik van slaginstrumenten, echter minder dan in West-Afrika. 5. West-Afrika, waar in de meeste muziekvormen de slaginstrumenten overheersend zijn. Hier wordt bij voorkeur ‘hot rhythm’ toegepast. 6a. Soedan dat een algehele muzikale vermenging van zwart-Afrikaanse en islamitische stijlen vertoont; 6b. het woestijngebied dat vnl. van de Arabische muziek afgeleide stijlen kent. 7. Noord-Afrika dat zuiver Arabisch is wat muziekstijl betreft.