Eenzijdige beoordeling heeft buiten Afrika aan het ritme in de Afrikaanse muziek veel meer aandacht geschonken dan aan andere veel gebruikte, maar van westers gebruik minder afwijkende muzikale expressiemiddelen. De oorzaak van deze gerichtheid in westerse belangstelling is de betrekkelijke ritmische schraalheid van de West-Europese muziek waartegen de gecompliceerde ritmen van o.m. Afrika monumentaal afsteken. Een van de wezenskenmerken van de Afrikaanse muziek is haar polyritmiek, waarbij n spelers n ritmen in n metrische eenheden simultaan binnen dezelfde tijdsduur produceren zonder nochtans de hechtheid van de structurele samenhang geweld aan te doen.

Hoewel in geheel Afrika machtige trommelritmes voorkomen, onderscheidt zich de ritmiek langs de westkust door een diep doorvoeld toepassen van syncopen. Hierbij ondergaat de luisteraar een complexe ritmische structuur als gebaseerd op regelmatig over de gegeven tijdspanne verdeelde slagen, zonder dat deze slagen (de metronomische eenheden) in werkelijkheid gespeeld worden. Doorgaans voorzien hierin wel de voeten van de dansers of het handgeklap van de omstanders. Dit uitermate geraffineerde spel met syncopen is door R.A. Waterman als ‘hot rhythm’ gekarakteriseerd.