Boudewijn stond erom bekend dat hij zich in zijn persoonlijke levenswandel aan streng rooms-katholieke principes hield. Zich hierop beroepend, weigerde hij eind maart 1990 een door het parlement goedgekeurd wetsvoorstel, dat een gedeeltelijke en voorwaardelijke liberalisering van abortus provocatus inhield, te bekrachtigen, hoewel hij daar volgens de Grondwet toe verplicht was. Met de schriftelijke instemming van Boudewijn nam de ministerraad op 3 april 1990 diens grondwettelijke bevoegdheden tijdelijk over, verwijzend naar het feit dat de koning zich wegens ernstige gewetensnood in de onmogelijkheid bevond te regeren. De ‘in Raad Verenigde Ministers’ bekrachtigden vervolgens zelf de Abortuswet en riepen op 5 april de verenigde kamers bijeen, die Boudewijn in zijn grondwettelijke macht herstelden. Dit kortstondige institutionele conflict gaf aanleiding tot discussies over het recht van de koning om zijn persoonlijke overtuiging te laten opwegen tegen de grondwettelijke plichten die aan de kroon zijn verbonden.

UITG: Koninklijke toespraken. Een keuze uit de toespraken van Z.M. Koning Boudewijn, verzameld en ingeleid door prof. dr. Th. Luykx (1973; in het Frans uitg. m. inl. d. prof. dr. J. Bartier, 1973); Koning Boudewijn: dialoog met de natie (1986); J.-A. Fralon, Boudewijn. De man die geen koning wilde zijn (2001).