Op 15 december 1960 huwde Boudewijn te Brussel doña Fabiola de Mora y Aragon. De jonge vorst toonde zich van meet af aan opgewassen tegen de hem vroegtijdig toegevallen constitutionele taak en slaagde erin de monarchie door de crisis heen te helpen en de democratische instellingen optimaal te laten functioneren. Als hoofd van een staat die twee grote volksgemeenschappen telt en sinds 1970 geleidelijk naar een federale structuur evolueerde, liet hij herhaaldelijk zijn bekommernis voor zowel de eenheid van het land als de ontplooiing van deze gemeenschappen blijken. Op het buitenlandse vlak speelde hij een voorname rol bij de onafhankelijkheidsverlening aan Belgisch Kongo (1960) en bij het moeizame herstel van de Belgisch-Zaïrese betrekkingen na 1968. Door hun vele binnenlandse bezoeken wisten de koning en de koningin een grote populariteit onder de bevolking te verwerven. Ter gelegenheid van het 25-jarig regeringsjubileum van de vorst werd op 31 maart 1976 de Koning-Boudewijnstichting opgericht, die ‘de verbetering van de levensvoorwaarden’ beoogt en het enige geschenk was dat koning Boudewijn van de natie wenste te ontvangen.