Hendrik III [Engeland/Groot-Brittannië] (1 okt. 1207 – Westminster 16 nov. 1272), koning van Engeland van 1216 tot 1272, uit het Huis Plantagenet, volgde zijn vader, Jan zonder Land, op negenjarige leeftijd op. Tot 1227 werd de regering uitgeoefend door regenten, gekozen door de Engelse baronnen, eerst William Marshal, graaf van Pembroke, later vooral Peter des Roches, bisschop van Winchester. In 1219 werd de paus officieel zijn voogd en sindsdien begunstigde hij steeds de pauselijke invloed in Engeland. In 1216/1217 had hij zijn troon te verdedigen tegen de Franse kroonprins, de latere Lodewijk VIII. Tijdens zijn persoonlijke regering liet hij zich omringen door vreemde raadgevers uit Provence en Poitou, naar Engeland overgekomen naar aanleiding van zijn huwelijk met Eleonora van Provence. Dit feit, de ruime bevoegdheden die hij de curia gaf om in Engeland kerkelijke belastingen te heffen en zijn herhaalde overtredingen van de Magna Charta deden hem alle sympathie bij de Engelse aristocratie verliezen. Zijn buitenlandse politiek vergde grote uitgaven, zonder dat resultaten konden worden geboekt. Al deze mislukkingen leidden tot een openlijk conflict met de Engelse baronnen onder leiding van Simon van Montfort. In 1258 was Hendrik verplicht de zgn. Oxford Provisions te ondertekenen, waardoor hij onder curatele werd geplaatst. Toen hij met de hulp van de paus in 1261 reageerde, kwam het tot een burgeroorlog, waarin Simon van Montfort en Hendriks oudste zoon Eduard (de latere Eduard I) de hoofdrollen speelden. In 1265 eerst werd het koninklijk gezag hersteld, maar in feite regeerde voortaan Eduard.