Filips de Stoute [Bourgondische gewesten] (Fr.: Philippe le Hardi) (Pontoise 17 jan. 1342 – Halle, Brabant, 27 april 1404), hertog van Bourgondië (1363–1404) en graaf van Vlaanderen (1384–1404), jongste zoon van de Franse koning Jan II de Goede, van wie hij op 6 sept. 1363 het hertogdom Bourgondië in apanage kreeg. Door bemiddeling van zijn broer Karel V de Wijze, die in 1364 koning van Frankrijk was geworden, huwde Filips in 1369 met Margaretha, de erfdochter van de Vlaamse graaf Lodewijk van Male. Bij de dood van Karel V de Wijze (1380) werd hij lid van de regentschapsraad die Frankrijk moest besturen tijdens de minderjarigheid van Karel VI. Vanaf 1382 werd hij de werkelijke regent van Frankrijk, wat hem toeliet het Franse leger op verzoek van zijn schoonvader in te zetten tegen de opstandige Vlamingen (Slag bij Westrozebeke, 1382). Bij de dood van Lodewijk van Male (1384) volgde Filips op in Vlaanderen (waar toen ook het markgraafschap Antwerpen en Mechelen toe behoorden), Artesië, Nevers, Franche-Comté en Rethel. Zijn eerste belangrijke regeringsdaad in Vlaanderen was het sluiten van de Vrede van Doornik met het opstandige Gent (dec. 1385). Toen Karel VI zich in 1388 meerderjarig verklaarde, verloor Filips zijn plaats als regent van Frankrijk, maar in 1392, toen zich bij de koning tekenen van zwakzinnigheid vertoonden, herkreeg hij deze positie, die na 1395 echter meer en meer werd aangevochten door zijn neef Lodewijk [Orléans], hertog van Orléans en broer van Karel VI. In 1390 kon hij de kinderloze hertogin van Brabant, Johanna, die hij in haar moeilijkheden met Gelderland (1385–1388) had bijgestaan, er toe brengen in het geheim afstand te doen van het hertogdom Brabant ten gunste van haar nicht Margaretha van Male. Hij moest er echter genoegen mee nemen dat zijn zoon Anton van Bourgondië als troonopvolger werd aangewezen. Door het zgn. Dubbelhuwelijk van Kamerijk (1385) tussen zijn kinderen Margaretha en Jan met Willem resp. Margaretha, de kinderen van Albrecht van Beieren, graaf van Holland-Zeeland en Henegouwen, breidde Filips de invloed van zijn dynastie ook tot laatstgenoemde gebieden uit. In 1390 kocht hij het graafschap Charolais.

De regering van Filips de Stoute wordt vooral gekenmerkt door de vorming van een eigen bestuursapparaat voor de Bourgondische gewesten. Hij stelde de functie van kanselier in, richtte de Hofraad op en bracht te Rijsel en te Dijon een Raad- en een Rekenkamer tot stand. Op het economische vlak streefde hij het herstel van de welvaart in Vlaanderen na, door het aanknopen en het bevorderen van de handelsbetrekkingen (o.m. een overeenkomst voor vrij handelsverkeer met Engeland, 1396).

Filips dankt zijn bijnaam aan zijn moedig optreden tijdens de Slag bij Poitiers (1356), waar hij evenwel door de Engelsen gevangen werd genomen (tot 1360). Zie ook Bourgondische Huis.