Joachim, Joseph

Joachim, Joseph (Kittsee, bij Pressburg, 28 juni 1831 – Berlijn 15 aug. 1907), Duits violist van Oostenrijkse (Hongaarse) afkomst, trad als wonderkind op en studeerde bij o.a. J. Böhm te Wenen en M. Hauptmann te Leipzig, waar hij contact had met Mendelssohn. In 1868 werd hij directeur van de Musikhochschule te Berlijn. In 1869 richtte hij het wereldberoemde Joachimkwartet op (Heinrich de Ahna [daarna Johann Kruse, na 1897 Carl Halir], Emanuel Robert Hausmann), waarin Carl Halir vanaf 1907 zijn plaats innam; bij Halirs dood werd het opgeheven. Joachim zette zich vooral in voor het werk van Brahms, met wie hij bevriend was, en van Beethoven. Schumann, Brahms en A. Dietrich schreven gemeenschappelijk een vioolsonate voor hem. Zelf componeerde Joachim vijf ouvertures, drie vioolconcerten, variaties voor viool en orkest, cadensen voor o.m. de vioolconcerten van Beethoven en Brahms, veel vioolmuziek en Szene der Marfa (alt en orkest).

WERK: Geschrift: Violinschule (3 dln., 1905; m. A. Moser).

UITG: J. Brahms’ Briefwechsel mit J. Joachim (2 dln., 1908); Briefe von und an J. Joachim (3 dln., 1911).