Indonesische muziek

Indonesische muziek. Van de muziek van Indonesië is voornamelijk die van de gebieden met de hoogst ontwikkelde cultuur bekend: Java en Bali, waar met name aan de hoven van Yogyakarta en Surakarta ingewikkelde vormen ontstonden, die bovendien een uiterst geperfectioneerd samenspel – in het gamelanorkest – vereisen.

De instrumentale en vocale muziek van Sumatra en naburige eilanden is sterk beïnvloed door de islam, met name de Arabisch-Perzische cultuur. Typische instrumenten zijn de gambus (een getokkelde luit, meestal met zeven snaren), de rabana (een raamtrommel), de bangsi (een fluit met zes of zeven gaten) en de serunai (een soort hobo). Langs de kust van Zuid-Sumatra heeft import van Javaanse gamelans plaatsgehad. Sinds het Majapahit-rijk heeft Zuid-Kalimantan een soort gamelan van het Javaanse type gekend. De Dajaks in het binnenland hebben tamelijk eentonige liederen. Tot hun instrumentarium behoort een merkwaardig mondorgel, uit Indo-China afkomstig (kledi); het bestaat uit een kalebas als luchtreservoir, waaruit zes of acht bamboebuisjes verticaal omhoog steken. Onder de Makassaren en de Buginezen van Zuid-Sulawesi worden heldendichten gezongen, begeleid door een gestreken luit met twee snaren, késo-késo (Mak.) of gésong-késong (Bug.). Het muzikaal vergevorderde Bali heeft op Lombok sterke invloed gehad. Sumba kent typische instrumenten als een tweesnarige bootluit, een eensnarige staafciter (djungga), een aan één kant bespannen trom (lamba), mondharpen, gongs en een neusfluit. De wijze van zingen bij zangduels in West-Flores doet sterk aan jodelen denken. Er komen drie- of vierstemmige liederen voor, die de vorm hebben van een tweestemmige canon op een enkel of dubbel orgelpunt. In Midden-Flores zijn prachtige oogstliederen in een zuiver diatonische toonladder aangetroffen. In Oost-Flores komt een merkwaardig type zingen in kleine of grote secunden voor. In Maluku is de muziek dikwijls sterk islamitisch of christelijk beïnvloed.