palestrinastijl

palestrinastijl, de polyfone schrijfwijze voor stemmen zonder begeleiding van instrumenten, zoals deze in de polyfonie van de Romeinse componistenschool van de tweede helft van de 16de eeuw werd beoefend. Niet uitgesloten is hierbij het meespelen (colla parte) van de zangstemmen of een akkoordbegeleiding op de gegeven basstem (c b c) op het orgel. Deze stijl, hoewel steeds minder berustend op een degelijke kennis van de oorspronkelijke schrijfwijze van Giovanni da Palestrina, vond in de 17de eeuw in Italië (Benevoli tot en met Lotti) nog veel beoefenaars, in Duitsland minder (Kerll), in Frankrijk nauwelijks (Marc Antoine Charpentier). In de 18de eeuw schreven nog veel kerkcomponisten naast modernere werken composities ‘alla Palestrina’, ‘a cappella’, ‘ad canones’, ‘in stilo antico’ of hoe zij het ook noemden. Men onderscheidt een Napolitaanse, Romeinse, Bolognese en een Duitse richting, die in verschillend opzicht de oude strenge regels hebben gewijzigd en daarom nog menig zelfstandig werk hebben nagelaten. In deze vrijere richting componeerden in de 19de eeuw nog C. Aiblinger, K. Ett e.a.