Karajev, Faradsj

Karajev, Faradsj (Bakoe, Azerbeidzjan, 19 dec. 1943), Azerbeidzjaans componist en dirigent, zoon van componist Kara Karajev (1918–1982), studeerde aan het conservatorium van Bakoe, bij zijn vader. Sinds 1982 is hij als docent compositie aan dit conservatorium verbonden, sinds 1998 is hij compositiedocent aan het conservatorium van Moskou. In 1979 richtte hij een kamerorkest op, dat zich, in tegenstelling tot de officiële gezelschappen, uitsluitend bezighield met het uitvoeren van hedendaagse muziek.

Als componist is Karajev schatplichtig aan belangrijke componisten van het begin van de 20ste eeuw, Webern zowel als Strawinsky. In zijn latere werken dringt de Azerbeidzjaanse traditie steeds meer op de voorgrond. Dit ‘nationale’ trekje in de muziek van Karajev zit niet in melodische, ritmische of harmonische aspecten, maar in vormaspecten en in zijn houding ten opzichte van muziek die teruggaat op oeroude tradities in de Azerbeidzjaanse muziek.

WERK: Muziektheater: Waiting for Godot (1990; S. Beckett; 4 solostemmen, kamermuziekensemble). – Orkest: Concerto grosso (1967); Tristessa II (1980); Tristessa I (1982; kamerork.); I said farewell to Mozart on Carl's Bridge in Prague (1983); 1792 (1984); Four postludes (1989); The (Moz)art Elite (1990). – Kamermuziek: A crumb of music for George Crumb (1987; fluit, hobo, klarinet, fagot, hoorn, trompet, trombone); TERMINUS (1988; cello); Chamber concerto (1988; blaaskwintet); Small music of the sad night (1989; 8 instrumenten); Alla nostalgia (1989; fluit, klarinet, hoorn, viool, altviool, cello); Postludio (1990; piano); Waiting for Godot (1990; fagot, trombone, cello, contrabas, ensemble); Postlude II (1990; piano, contrabas, strijkkwartet); Postlude III (1992; 2 piano’s, 8 mains); Ist es genug? (1993; ens. en tape); Postludes IV–VII (1998; ens.).– Vocaal: Journey to Love (1987–1988; sopr., fluit, klarinet, klokken, vibrafoon, piano, geprepareerde piano, jazzkwartet).– Voorts: balletmuziek.