Congo [Kinshasa]

3.1 Staatsinrichting

Na door de bevolking in 2005 in een referendum te zijn goedgekeurd, werd in februari 2006 een nieuwe grondwet van kracht. Congo bleef een presidentiële republiek, maar de provincies kregen meer bevoegdheden dan voorheen. De president wordt rechtstreeks gekozen en heeft een ambtstermijn van vijf jaar. De regering wordt door de president benoemd. Het parlement bestaat uit twee kamers. De Nationale Assemblée telt 500 zetels; de leden worden om de vijf jaar gekozen door de bevolking. 60 zetels worden verdeeld in een districtenstelsel, de overige via evenredige vertegenwoordiging. De Senaat heeft 120 zetels; de leden worden gekozen door de provinciale raden.

3.2 Bestuurlijke indeling

Congo is sinds de grondwet van februari 2006 ingedeeld in 26 regio's: 25 provincies en de hoofdstad Kinshasa, die een eigen status heeft.

3.3 Lidmaatschap van internationale organisaties

Congo is lid van o.m. de Verenigde Naties en de Afrikaanse Unie en is geassocieerd met de EU.

4. Economie

4.1 Algemeen

Congo is potentieel een van de rijkste Afrikaanse landen. Het klimaat maakt de verbouw van een groot aantal gewassen mogelijk. De bodem is zeer rijk aan delfstoffen en het land beschikt over enorme mogelijkheden voor het opwekken van hydro-elektriciteit. Toch is de economische situatie slecht. De buitenlandse schuld is zeer groot. De inflatie is buitensporig hoog. Er zijn verschillende oorzaken, zoals de burgeroorlog, wanbeleid en corruptie, de bevolkingsexplosie, m.n. onder de arme bevolking in Kinshasa, de daling van de koperprijs op de wereldmarkt, de oliecrisis in de jaren zeventig en het teruglopen van de export. Het grootste deel van de bevolking is werkzaam in de landbouw, maar in deze sector daalde de opbrengst jaarlijks door de hoge inflatie en de ineenstorting van het transportsysteem. Aanvoer van zaaigoed, kunstmest en landbouwwerktuigen stagneerde en het vervoer van de landbouwproducten naar de markten kwam praktisch tot stilstand. De industrie draait op 50% van haar capaciteit, o.m. door gebrek aan onderhoud en onderdelen van machines en door de hoge olieprijzen.

In 1976 werd de drie jaar daarvoor ingevoerde politiek van zaïrisering in de industrie en het bedrijfsleven gewijzigd; buitenlanders kregen hun aandeel in ondernemingen terug. Tussen 1975 en 1989 is het bruto nationaal product (bnp) per hoofd van de bevolking gehalveerd (in 1989 $ 260). In 1994 was dit gedaald tot $ 135.

4.2 Landbouw, visserij en bosbouw

De landbouw draagt ca. 55% bij tot het bnp, maar ca. 67,5% van de bevolking is werkzaam in de agrarische sector. Een groot deel van het land is niet in cultuur gebracht. Het belangrijkste voedingsgewas is cassave. Het cassavedieet wordt aangevuld met maïs, aardnoten, rijst, bananen en bonen. Handelsgewassen zijn katoen, koffie (het enige agrarische product dat belangrijk is voor de export), thee, palmolie, palmpitten en cacao. De handelsgewassen worden, met uitzondering van katoen, hoofdzakelijk op grote bedrijven verbouwd, die meestal in handen van Europeanen zijn. De oogsten zijn niet toereikend om in de eigen behoefte te voorzien. Veel levensmiddelen moeten geïmporteerd worden. De veehouderij is van geringe betekenis door het voorkomen van de tseetseevlieg. Alleen in hoger gelegen gebieden, zoals in de provincie Kivu, worden runderen gehouden. Vis is als bron van proteïnen van groot belang voor de voedselvoorziening. De visvangst is echter sterk teruggelopen. Er zijn plannen om de vissersvloot uit te breiden. Congo is rijk aan bossen, die ruim 62% van de totale oppervlakte beslaan. Door de slechte transportmogelijkheden en de moeilijke toegankelijkheid is de exploitatie van de bossen echter beperkt gebleven. De bosbouw vindt vooral plaats in het Mayumbewoud bij de monding van de Congorivier. De belangrijkste houtsoort, limba, raakt op als gevolg van overmatig kappen. De regering heeft het kappen en de uitvoer van verschillende boomsoorten beperkt om volledige verdwijning te voorkomen. Hout is de belangrijkste brandstof. Rubber is hoofdzakelijk afkomstig van plantages.