Widor, Charles-Marie

Widor, Charles-Marie (Lyon 24 febr. 1845 – Parijs 12 maart 1937), Frans organist, componist en pedagoog, studeerde te Lyon, waar hij al zeer jong organist was; daarna nam hij les bij Fétis (compositie) en Lemmens (orgel) in Brussel. In 1869 volgde hij Lefébure-Wély op als organist van de St.-Sulpice te Parijs en bleef daar tot 1933. Aan het Parijse conservatorium leidde hij de orgelklasse (1891–1896) en de compositieklasse (1896–1905), waar hij o.a. Ch. Tournemire, L. Vierne en M. Dupré onder zijn leerlingen telde.

Widor is de schepper van de vierdelige orgelsymfonie (waarvan hij er tien componeerde), waarbij hij zowel de traditie van Lemmens als die van César Franck op persoonlijke wijze continueerde. Door de rijke en contrastvolle registraties wilde hij aantonen dat het orgel in dat opzicht evenwaardig was aan het orkest. Met Albert Schweitzer, die bij hem onderricht volgde, bezorgde hij een uitgave van Bachs orgeloeuvre. Voorts componeerde hij o.m. vier symfonieën voor orkest, het ‘drame lyrique’ Jeanne d'Arc (1890), het ballet La Korrigane (1880), enkele concerten, vier opera's en veel kamermuziek. Bekend werd de toccata uit de 5de orgelsymfonie.

WERK: Geschriften: Technique de l’orchestre moderne (1904; supplement op Berlioz’ Traité d’instrumentation); Initiation musicale (1923); L’orgue moderne (1929).