Vogel, Vladimir Rudolfovitsj

Vogel, Vladimir Rudolfovitsj (Moskou 29 febr. 1896 – Zürich 19 juni 1984), Zwitsers (sinds 1954) componist van Russische afkomst, was leerling van Skrjabin in Moskou. Na een vierjarige internering in Rusland ging hij naar Berlijn, waar hij leerling werd van o.a. Tiessen en Busoni (1918–1924) en in contact kwam met verscheidene avant-gardegroepen. In 1933 vestigde hij zich in Zwitserland. Aanvankelijk sterk beïnvloed door het expressionisme van Tiessen en het vroege werk van Arnold Schönberg, wist hij zich een eigen compositiestijl te verwerven; van de tonale schrijfwijze ging hij ca. 1937 over op de twaalftoontechniek. Zijn experimenten met koormuziek (spreekkoren) hebben internationaal de aandacht getrokken, evenals zijn strijdliederen voor arbeiders (Der heimliche Aufmarsch). Tot zijn leerlingen behoorde R. Liebermann.

WERK: Orkest: Sinfonia fugata in memoriam F. Busoni (1928); Zwei Etüden (1931); Ritmica ostinata (1932); Tripartita (1936); vioolconcert (1938); Cortège de noce (1946); Sieben Aspekte einer Zwölftonreihe (1950); Spiegelungen (1954); celloconcert (1957); Variationen über Tritonus und Septime (1978). – Koorwerk: Wagadu's Untergang durch die Eitelkeit (1935); Thyl Claes (2 dln., 1942); An die Jugend der Welt (1954); Arpiade (1955); Jona ging doch nach Ninive (1957); Eine Gotthardkantate (1957); Das Lied von der Glocke (1959); Flucht (1963–1964). – Voorts: kamermuziek, pianomuziek, liederen.