tragédie-lyrique

tragédie-lyrique (Fr.), typisch Franse operavorm, samengesteld uit elementen van de Franse tragedie (het ‘air de cour’, het ballet de cour en het comédie-ballet) en in de 17de eeuw ontwikkeld door Jean-Baptiste Lully. De tragédie-lyrique bestaat doorgaans uit een Franse ouverture, gevolgd door een proloog en vijf aktes. Er komen kleine aria's en duetten in voor, terwijl het koor meestal homofoon gezet is. Het orkest treedt vaak illustrerend op en het ballet heeft een belangrijk aandeel in het geheel. De tragédie-lyrique, met na Lully's dood beoefenaren als M.A. Charpentier, Marais, Campra, Montéclair, Destouches en Mouret, bereikte opnieuw een hoogtepunt in het werk van J.Ph. Rameau (Castor et Pollux, 1737; Dardanus, 1739) en in dat van Gluck (Iphigénie en Aulide, 1774; Iphigénie en Tauride, 1779). Na 1830 moest het genre plaats maken voor de grand-opéra, met als neventak het drame-lyrique.