Tinel, Edgar

Tinel, Edgar (Sinaai 27 maart 1854 – Brussel 28 okt. 1912), Belgisch componist en pianist, kreeg privélessen van F. van Durme, studeerde vanaf 1863 aan het conservatorium te Brussel, o.a. bij L. Brassin (piano), A. Samuel (harmonie), F. Fétis (contrapunt) en F. Gevaert (compositie), en debuteerde in 1873 als concertpianist. In 1877 behaalde hij met de cantate Klokke Roeland (tekst van J. Sabbe) de Prijs van Rome en hij verwierf in korte tijd naam als componist. In 1881 volgde hij J. Lemmens op als directeur van het Lemmensinstituut te Mechelen (tot 1909). Van 1889 tot 1908 was hij inspecteur van de Belgische muziekscholen. In 1896 werd hij leraar contrapunt en fuga aan het conservatorium te Brussel, waarvan hij in 1909 directeur werd. Zijn oeuvre, dat aanvankelijk in de lijn van de Vlaamse beweging lag, met werken als Klokke Roeland, Huldezang aan Conscience, Vlaamse Stemme, evolueerde na zijn benoeming aan het Lemmensinstituut vooral naar de religieuze muziek. Tinel speelde een belangrijke rol in het herstel van het gregoriaans: hij kantte zich tegen de neo-Palestrinastijl en was raadgever van Leo XIII en Pius X bij het opstellen van het Motu Proprio (1903) over de liturgische vernieuwing. Zijn composities combineren lyrisch mysticisme en romantische vlucht met streng klassieke polyfonie. Zijn oratoria, waaronder Franciscus (1888; muziekdrama), kregen internationale bekendheid.

WERK: Muziekdrama's: Godelieve (1897); Katharina (1908). – Orkest: Polyeucte, drie symfonische taferelen (1882). – Liederen: Looverkens (1874; cyclus; tekst Hoffmann v. Fallersleben); Grafgezangen (1879; P. de Mont); Kollebloemen (1879; lyrisch gedicht; tenor, koor, orkest; P. de Mont); Geestelijke gezangen (1885; G. Gezelle); Marialiederen (1885; idem); Adventliederen (1888; idem); Cantique nuptial (1902). – Voorts: pianomuziek, een orgelsonate, een mis, Te-Deum (1887), 150ste Psalm (1907), motetten. – Geschriften: Le chant grégorien (1895); Pie X et la musique sacrée (1908).