sjeng

sjeng of sheng, Chinees muziekinstrument, een mondorgel (zie mondharmonica) dat gewoonlijk bestaat uit zeven (of meer) bamboebuisjes van ongelijke lengte die rechtop in een gemeenschappelijke windkamer van hout zijn gemonteerd. In de wand van elke buis is, binnen in de windkamer, een metalen tongetje aangebracht dat middels zuigen of blazen door een daaraan verbonden mondstuk tot trilling komt en een toon voortbrengt als het vingergat in de buis gesloten wordt. Worden diverse gaten tegelijk met de vingers gesloten, dan ontstaat een delicate samenklank, die op zijn beurt weer een deel is van een akkoordenreeks die typerend is voor de speelstijl van dit mondorgel. De Chinese sjeng kwam al ca. 1100 v.C. voor en is tot op heden een onmisbaar instrument gebleven in de Chinese volksmuziek- en opera-orkesten. Via Rusland kwam (ca. 1750) dit mondorgeltype naar Europa, waar het Chinese principe van doorslaande tongen met blazen en zuigen instrumenten als harmonium, accordeon en mondharmonica deed ontstaan.