sequentia

sequentia (Lat., = vervolg), ook sequentie of sequens (Lat., = hetgeen volgt), ook wel prosa (ad sequentiam), in de kerkmuziek een Latijns lied waarvan telkens twee strofen op één melodie worden gezongen. De sequentia is ontstaan uit de praktijk van de gregoriaanse zang, zowel in Zuid-Frankrijk als in Zwitserland (St. Gallen). Oorspronkelijk was sequentia de benaming voor de muzikale uitbreiding van de laatste lettergreep van het Alleluja. Om de lange melismen van het Alleluja gemakkelijker in het geheugen te prenten werd, als hulpmiddel, tegen elke noot een lettergreep van een toepasselijke tekst geplaatst. Een bekend en productief componist van sequentiae is Notker Balbulus (ca. 840–912). Van de duizenden overgeleverde sequentiae is in het Missale Romanum (zie missaal) van 1570 slechts een vijftal opgenomen, nl.: Victimae paschali laudes (Paasfeest), Veni Sancte Spiritus (Pinksterfeest), Lauda Sion (Sacramentsfeest), Stabat Mater (sinds 1727 op het feest der zeven smarten van Maria) en het Dies irae (in de requiem- of dodenmis); in het nieuwe Romeinse missaal van 1970 zijn er nog slechts twee voorgeschreven, nl. die voor het Paasfeest en het Pinksterfeest.

In de muziekleer is sequens de benaming voor de herhaling van een groep of figuur van noten of akkoorden – al dan niet met verandering van toonaard – in stijgende of dalende lijn.