Schumann, Clara Josephine

Schumann, Clara Josephine, geb. Wieck (Leipzig 13 sept. 1819 – Frankfurt a.M. 20 mei 1896), Duits pianiste en componiste, de grootste pianiste van haar tijd, sedert 1840 gehuwd met Robert Schumann, was leerlinge van haar vader, Friedrich Wieck. Zij trad reeds op negenjarige leeftijd in het openbaar op. Vanaf 1832 ondernam zij concertreizen met haar vader. Aanvankelijk maakte zij vooral naam met composities van Beethoven, later was het vooral de interpretatie van de composities van haar man die haar in binnen- en buitenland een grote naam bezorgde. Ook speelde zij Chopin en later vooral muziek van Brahms, die het echtpaar Schumann in 1853 had leren kennen en met wie haar tot haar dood een hechte vriendschap verbond. Clara Schumann was van 1878 tot 1892 eerste pianolerares aan het conservatorium van Frankfurt. Zij componeerde voor piano o.a. een concert en variaties op een thema van Robert Schumann, voorts liederen en cadensen bij twee van Beethovens pianoconcerten. Ook leidde zij (in samenwerking met Brahms) de verzamelde uitgave van Schumanns werk (31 dln., 1879–1893) en publiceerde zij zijn Jugendbriefe (1885, ⁴1910).