rhythm-and-blues

rhythm-and-blues, een veelomvattende en niet scherp afgebakende term, in de jaren veertig in de Verenigde Staten geïntroduceerd ter onderscheiding van populaire zwarte muziek, ontstaan uit blues en jumpjazz, gekenmerkt door een sterke beat, invloeden uit de gospelmuziek en de opkomst van elektrisch versterkte instrumenten. Rhythm-and-bluesorkesten vormden een goede voedingsbodem voor jazzsaxofonisten: John Coltrane en Ornette Coleman bijvoorbeeld zijn bekende jazzpioniers met een rhythm-and-bluesachtergrond.

Tot de belangrijke vormgevers van het genre horen Louis Jordan, Earl Bostic, T-Bone Walker, Muddy Waters en Howlin' Wolf. In de jaren vijftig ontstond uit de rhythm-and-blues de rock-‘n-roll. Een van de weinige muzikanten die de rhythm-and-bluesstijl daarna altijd trouw bleef, is saxofonist Dave ‘Fathead’ Newman. Hij speelde in zijn lange carrière met artiesten als Ray Charles, Aretha Franklin en Dr. John.

Zie verder R&B.