Reicha, Anton

Reicha, Anton (ook: Antonín of of Antoine) Josef, of Rejcha (Praag 26 febr. 1770 – Parijs 28 mei 1836), Frans muziektheoreticus en componist van Boheemse afkomst, was van 1790 tot 1794 fluitist in het orkest van de keurvorst van Bonn, waar hij in contact kwam met de jonge Beethoven. Van 1802 tot 1808 was hij in Wenen werkzaam; daar was hij bevriend met Joseph Haydn, Beethoven en Salieri. In 1808 vestigde hij zich voorgoed in Parijs, waar hij in 1818 leraar werd voor contrapunt en fuga aan het conservatorium. Liszt, Gounod, Berlioz en César Franck behoorden hier tot zijn leerlingen. Reicha vestigde als een van de eerste theoretici in zijn tijd de aandacht op de rijke mogelijkheden van de kerktoonsoorten. Hij componeerde o.a. zeven opera's, twee symfonieën, vocale werken en veel kamermuziek, o.a. 24 kwintetten voor blaasinstrumenten, 24 hoorntrio's, 22 strijkkwartetten, 22 duetten voor fluit, viool en piano, en cellosonates. Zijn werken gaan in het algemeen niet diep, maar zijn dikwijls zeer origineel van melodische vinding en rijk aan harmonische schakeringen.

WERK: Geschriften: Traité de mélodie (1814, ¹¹1911); Cours de composition musicale (1818); Traité de haute composition musicale (2 dln., 1824–1826; Duitse vert. d. C. Czerny, 1834); L’art du compositeur dramatique (4 dln., 1833).