Offenbach, Jacques

Offenbach, Jacques, eigenlijk: Jakob Eberst (Keulen 20 juni 1819 – Parijs 5 okt. 1880), Duits, sinds 1860 Frans, componist, zoon van een joodse cantor, leerde cello en viool spelen en ging in 1833 naar Parijs, waar hij werd toegelaten aan het conservatorium, dat hij echter om financiële redenen reeds na een jaar moest verlaten. Tot 1838 speelde hij in het orkest van de Opéra Comique. In de jaren veertig maakte hij carrière als cellovirtuoos. In 1841 trad hij op met Anton Rubinstein (Parijs) en in 1843 met Franz Liszt (Keulen). In 1850 werd hij kapelmeester aan het Théâtre Français. Tijdens de Wereldtentoonstelling in 1855 opende hij aan de Champs Elysées een eigen theater, Bouffes-Parisiens. Hiervoor componeerde hij talrijke operettes geïnstrumenteerd door Ernest Guiraud (1881).

Offenbach is de grootmeester van de Franse operette en heeft op de ontwikkeling van het genre grote invloed gehad. De kracht van zijn originele muzikaal-dramatische kunst, die aanknoopt bij Auber, Meyerbeer en Donizetti, ligt in de melodische inventiviteit en de vitaliteit. Sinds de jaren dertig van de 20ste eeuw zijn zijn belangrijkste werken internationale repertoirestukken geworden, met name Les contes d’Hoffman (1880). Met name de Oostenrijkse schrijver Karl Kraus heeft bijgedragen tot deze Offenbach-renaissance.

WERK: (o.a.): Operettes, komische opera's e.d. (naar eigen opgave 102): L'alcôve (1847); Pépito (1853); Les deux aveugles (1855); La nuit blanche (1855); Le mariage aux lanternes (1857); Croquefer (1857); Mesdames de la Halle (1858); La Chanson de Fortunio (1861); Le soldat magicien (1864); Barbe-bleue (1866); La périchole (1868); Les brigands (1868); Les contes d’Hoffman (1880). Voorts: salon en dansmuziek; balletten en toneelmuziek; koorwerk en liederen. Geschriften: Notes d’un musicien en voyage (1877); Offenbach en Amérique (1877).