Napoleon I Bonaparte

Introductie

Napoleon I Bonaparte, oorspronkelijk: Napoleone Buonaparte (Ajaccio 15 aug. 1769 – Longwood, Sint-Helena, 5 mei 1821), keizer van Frankrijk van 1804 tot 1814/1815, die in korte tijd bijna heel Europa veroverde.

1. Jeugd

Napoleon was de tweede zoon van Carlo Maria Buonaparte, jurist van lage adel op Corsica, en Laetitia Ramolino. Toen Corsica door Frankrijk ingelijfd werd in 1768, koos Carlo Buonaparte de kant van de Fransen. Hiervoor werd hij door de Fransen beloond met een studiebeurs voor zijn slimme en getalenteerde zoon Napoleon. Napoleon ging eerst naar een ‘collège classique’ in Autun en daarna naar de militaire scholen in Brienne en in Parijs. Napoleon viel op door zijn talent voor wiskunde en doordat hij erg veel las. Dit verklaart zijn latere fenomenale belezenheid, vooral in de klassieken en de geschiedenis.

2. Begin legercarrière

2.1 Corsica

In 1785 werd Napoleon luitenant bij de artillerie van het Franse leger, maar in 1791 deserteerde hij om op Corsica deel te nemen aan de bevrijdingsoorlog tegen Frankrijk. Een conflict met de leider van het Corsicaanse bevrijdingsleger, Pasquale Paoli, dwong hem en zijn familie naar Frankrijk te vluchten. Het werd hem vergeven dat hij was gedeserteerd en hij werd zelfs tot kapitein bevorderd. Hij onderscheidde zich door zijn wiskundig opgezette aanvalsplan om het door de Engelsen bezette Toulon te bevrijden (Eerste Coalitieoorlog) en hij werd daarom al in december 1793 generaal.

2.2 Val van Robespierre

Napoleon was een aanhanger van de Franse staatsman Maximilien de Robespierre. Bij de val van Robespierre in juli 1794 werd Napoleon korte tijd gevangengezet. Maar het eerste Directoire (tijdelijk bewind van Frankrijk in de periode oktober 1795 – september 1797) sprak hem vrij en gaf hem de leiding over belangrijke expedities. Vooral zijn bloedige onderdrukking van rellen door koningsgezinden in Parijs op 5 oktober 1795 maakte indruk op het Directoire en bezorgde Napoleon deze militaire functie.

3. Napoleon in Italië