Jaques-Dalcroze, Émile

Jaques-Dalcroze, Émile, eigenlijk: E. Jakob (Wenen 6 juli 1865 – Genève 1 juli 1950), Zwitsers muziekpedagoog en componist, is vooral bekend als grondlegger van de ritmische gymnastiek, ook Dalcroze-euritmie of -methode genoemd. Hij studeerde muziek bij R. Fuchs, L. Delibes en A. Bruckner en doceerde tussen 1892 en 1910 harmonieleer en solfège in Genève. Sinds 1901 werkte hij aan theoretische en praktische principes voor het ontwikkelen van de ritmische gevoeligheid; om deze te onderwijzen, richtte hij een school op in Hellerau-Laxenburg. Als componist maakte hij naam met zijn in Franstalig Zwitserland tot volksliederen geworden liederen; hij schreef ook orkest-, kamer- en pianomuziek, opera's en operettes.

WERK: Geschriften: Méthode Jaques-Dalcroze (5 dln., 1906–1907); La rythmique (2 dln., 1907; Duitse vert.: Der Rhythmus als Erziehungsmittel für die Kunst); Le rythme, la musique et l’éducation (1920; Eng. vert. 1967); Souvenirs, notes et critiques (1942); La musique et nous (1945); Notes bariolées (1948).

UITG: Receuil collectif de textes (1965).