Hawkins, Coleman Bean

Hawkins, Coleman Bean (St. Joseph, Mo., 21 nov. 1904 – New York 19 mei 1969), Amerikaans saxofonist, studeerde aanvankelijk piano en cello. Hij werkte bij de Mamie Smith's Jazz Hounds en bij Fletcher Hendersons orkest. Van 1934 tot 1939 speelde hij bij Europese orkesten als Jack Hylton, de Hot Club de France en The Ramblers. Hawkins was de grondlegger van een nieuwe, sterk ritmische stijl van tenorsaxofoonspelen, met een volle toonvorming, die de saxofoon tot een volwaardig jazzinstrument maakte en die vrijwel alle vroege saxofonisten heeft beïnvloed. Historisch zijn de opnames met een groep van Thelonious Monk, voor het album Monk’s Music uit 1954: Hawkins is er te horen samen met een nog jonge vernieuwer van een volgende generatie: John Coltrane.

WERK: The Hawk In Europe (1934-37), Body And Soul (1939-59), Hollywood Stampede (1945), Body And Soul Revisited (1958), The Genius Of Coleman Hawkins (1957), Coleman Hawkins Encounters Ben Webster (1959).