Gistelinck, Elias

Gistelinck, Elias (Beveren, bij Kortrijk, 27 mei 1935 – Huldenberg 25 maart 2005), Belgisch componist, studeerde aan het conservatoria van Brussel en van Parijs en trad eerst op als trompettist, zowel in het klassieke als in het jazz-repertoire. Hij maakte naam met Ndéssé ou Blues (bekroond met de Italia-prijs, 1969), een radiofonische compositie, waarin de belangrijkste kenmerken van zijn stijl, m.n. elementen uit de klassieke muziektraditie, alsook uit de traditionele en de free jazz, zowel in instrumentatie als in schrijfwijze zijn vermengd. Met deze muziek, die dient als begeleiding bij de (voorgedragen) poëzie van Léopold Sédar Senghor, evenals met de composities Per Che (1967; voor recitant en blazers; op een tekst van Che Guevara) en Ad Majorem Limburgiae Fodientium Gloriae (1970; voor jazzsolisten en strijkers; opgedragen aan de in 1970 stakende mijnwerkers van het Limburgse steenkoolbekken), wil hij hulde brengen aan de revolterende mens. In 1969 stond hij aan de oorsprong van het festival Jazz Middelheim.

In België werd Gistelinck bekroond met o.m. de Koopalprijs voor compositie en de Prijs van de Belgische Muziekpers; in Parijs kreeg hij de Prix de la Fondation de France voor compositie (1984).

WERK: (behalve de genoemde): Sinfonietta (1968); Shouts (1971; voor klarinet solo); Three Middelheim sculptures (1972; trompet, contrabas, slagwerk en band); Funeral music for Ptah V (1975; viool, cello en piano, opgedragen aan Salvador Allende); Three movements (1985; jazz-kwartet en symfonisch orkest); vioolconcert (1986); Clowns (1990; suite voor klavecimbel); klarinetconcert (1990); Symphony I (1992); Song for Beatrice (1993; altviool, cello en piano); Lia's Koan III (1993; klarinet, cello en piano); Rita's mood for percussion (1993).