fluit [muziek]

fluit [muziek], verzamelnaam voor een groep blaasinstrumenten waarbij het geluid ontstaat doordat een gerichte luchtstroom tegen een scherpe rand wordt geblazen. Volgens de verschillende manieren van aanblazen worden zij ingedeeld in: 1. langsfluiten, waarbij de luchtstroom min of meer in de lengterichting van de fluit wordt geblazen. Zij kunnen open (bijv. kaval) of gesloten (bijv. panfluit) zijn en al dan niet van een kerf in de aanblaasrand zijn voorzien. Bij een aantal langsfluiten wordt de luchtstroom volledig gevormd en gericht door middel van een apart mondstuk (bijv. blokfluit); 2. dwarsfluiten, waarbij de luchtstroom dwars op de lengterichting van de fluit wordt geblazen; 3. vaatfluiten, die op verschillende wijzen worden aangeblazen en waarbij – in tegenstelling tot langs- en dwarsfluiten – geen kolom lucht, maar een ingesloten bolvormige hoeveelheid lucht in trilling wordt gebracht. De toonhoogte is afhankelijk van het aantal geopende vingergaten en niet van de plaatsing ervan (bijv. ocarina).

Fluit wordt tevens gebruikt als synoniem van dwarsfluit, die in de late barok een bloeiperiode beleefde en waarvan de traverso de voorloper is.